De lucht wordt lichter dan gedacht,
een ochtend zonder haast of nacht.
De wereld ademt stil en zacht,
alsof iets ouds opnieuw ontwaakt.

Geen zware stap, geen groot verhaal,
maar stilte die ons samenhaalt.
De bomen lijken even stil te staan,
om beter naar het licht te gaan.

Een vogel cirkelt hoog en vrij,
een teken in de hemelwei.
Alsof de dag ons zeggen wil:
er is meer ruimte, minder kil.

En in dat open, klare blauw
herinneren gedachten jou:
dat loslaten soms dragen is,
en weggaan ook bewaren is.

De wind die langs de velden glijdt
neemt mee wat zwaar was van de tijd.
En laat iets achter, licht en fijn:
een stille hoop om hier te zijn.