Een inkijkje in het werk van welzijnscoach Myrthe in tijden van corona

“Ik heb het nog niet vaak meegemaakt dat ik met spanning naar mijn werk ging. Dit is de laatste dagen wel zo. Ik werk als Welzijnscoach op een cohort -afdeling. Dit houdt dus in dat er een bewoner op onze afdeling besmet is met Covid-19 waardoor alle bewoners beschermd worden verpleegd en van andere afdelingen en bewoners worden gescheiden.
Ook vandaag kom ik met lichte spanning aan op de afdeling en trek mijn schort aan, handschoenen aan en mondkapje op. Ik heb tompoezen meegenomen voor de bewoners en mijn collega’s. Ik breng een tompoes naar een bewoner op haar kamer. “Je lijkt wel een jongetje’. Dit brengt toch wel een lichte lach op mijn gezicht. Op afstand maak ik een praatje en merk ik verdriet. Tranen staan in haar ogen. “Ik mis mijn kinderen zo, zijn ze ook ziek?” Ik stel voor om haar zoon te bellen. Dit doen we. “Gelukkig gaat het goed met de kinderen, ze zijn aan het werk”, zegt mw. Ik zie de opluchting op haar gezicht. “Ik zou graag mijn koper willen poetsen, vertelt ze nog even snel voor ik vertrek. Voordat ik uit haar kamer vertrek, moet ik volgens een bepaalde volgorde mijn schort, mondkapje, bril, handschoenen uittrekken en in de vuilniszak doen, die direct wordt weggebracht. Dan kleed ik me weer opnieuw aan. Dit doen we telkens als we bij een bewoner naar binnen en buiten gaan. Zoals je op de foto kan zien hebben we erg hippe winter kleding op dit moment. Morgen ga ik weer naar het werk vol goede moed en koperpoets.”